« لَتَعْطِفَنَّ الدُّنْيا عَلَيْنا بَعْدَ شِماسِها عَطْفَ الضَّرُوسِ عَلى وَلَدِها وَتَلا عَقِيبَ ذلِكَ ، وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوارِثِينَ » ؛ « 1 » مضمون اين سخنان اميدبخش و مژده دهنده اين است : « اين دنيايى كه مانند مركبى چموش و سركش ، از سوارى دادن به صاحب خودش خوددارى مىكند و با ما خاندان پيامبر ناسازگارى پيشه كرده و بر ما سخت و تنگ گرفته است ، و حزب خدا و اهل بيت و خاندان رسالت و شيعيانشان را در فشار ظلم و استبداد غاصبان و مرتجعان گذارده ، و آنان را از حقوقشان محروم ، و گرفتار شكنجه و زندان ، و قطع دست و پا و گوش و بينى ، و كشته شدن ساخته است ، بعد از اين همه ناسازگارىها و ظلم و جور و غصب حقوق ، البته و حتماً - مانند شتر بدخو و گزنده‌اى كه به بچه‌اش مهربان و مايل مىشود - به ما مايل گرديده و رام اهل حقّ و شايستگان و مستضعفان خواهد شد ؛ چون خدا در قرآن خبر داده است : خواستش اين است كه بر آن كسان كه در زمين مورد استضعاف قرار گرفته‌اند منّت گذارد ، و آنان را امامان و پيشوايان و وارثان زمين فرمايد » . معلوم است در هنگامى كه ابرهاى مأيوس كنندهء فتنه‌هاى بزرگ ، و تسلط غاصبان زمامدارى و مقام رهبرى جامعه اسلامى بر سر مردم و اهل حقّ ، باران بلا و نااميدى مىباريده است ، على عليه السلام با اين كلمات اميدوار كننده و انتظاربخش ، دل‌هاى مردم را محكم كرده و به اين حقيقت بزرگ و وعدهء تخلف‌ناپذير الهى مژده داده و آنان را به فتح و ظفرى كه حزب خدا و حاميان حقّ در پيش دارند ، نويد داده

--> ( 1 ) . نهج البلاغه ، فيض الاسلام ، كلمات قصار 200 .